ความลึกของการชุบแข็งตามมาตรฐาน ISO 2639

ส่วนประกอบที่ผ่านการชุบแข็งคือชิ้นงานเหล็กที่ผ่านการอบชุบด้วยความร้อน ในที่นี้ ชิ้นงานจะถูกคาร์บูไรซ์ ชุบแข็ง จากนั้นจึงนำไปอบคืนตัว ซึ่งจะทำให้เกิดพื้นผิวที่แข็ง ทนทานต่อการสึกหรอ ในขณะที่แกนกลางยังคงมีความนิ่มและเหนียว

การกำหนดความลึกของการชุบแข็ง CHD อธิบายไว้ในมาตรฐาน ISO 2639

การชุบแข็งใช้กับเหล็กที่ไม่สามารถชุบแข็งได้ การคาร์บูไรซ์ด้วยสารคาร์บูไรซ์ (เช่น แก๊สหรือการบรรจุลงในเม็ดคาร์บอน) ที่อุณหภูมิ 850-950 °C จะช่วยเพิ่มชั้นผิวด้วยอะตอมคาร์บอน

สิ่งเหล่านี้แพร่กระจายจากชั้นผิวที่เสริมสร้างขึ้นไปยังแกนกลาง ผลลัพธ์คือโปรไฟล์คาร์บอนที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัดจากพื้นผิวไปยังแกนกลาง จากนั้นชิ้นงานจะถูกชุบแข็ง

สิ่งนี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและการแปลงโครงสร้างโดยเจตนาตามปริมาณคาร์บอนในชั้นผิว หลังจากชุบแข็ง ชิ้นงานจะถูกอบคืนตัวเพื่อเพิ่มความเหนียวและคลายความเครียดภายใน

การกำหนดความลึกของการชุบแข็ง

• รอยกดความแข็งถูกนำไปใช้ในระยะทางที่กำหนดไว้อย่างแม่นยำ ดูภาพประกอบ วิธีการทดสอบที่ใช้สามารถเป็นแบบ Vickers หรือ Knoop โดยมีแรงทดสอบระหว่าง 0.98 - 9.8 N

• ความลึกของการชุบแข็ง (CHD) ได้มาจากเส้นโค้งที่แสดงถึงความแข็งตามระยะทางจากขอบของพื้นผิวชิ้นงาน (ระยะขอบ) โดยการวัดระยะขอบจนถึงขีดจำกัดความแข็ง 550 HV หรือค่าความแข็ง Knoop ที่สอดคล้องกัน