ความลึกความแข็งผิวชุบแข็งตามมาตรฐาน ISO 2639

ชิ้นงานที่ผ่านการชุบแข็งผิวเป็นชิ้นงานเหล็กที่ผ่านการอบชุบด้วยความร้อน ในกรณีนี้ ชิ้นงานจะถูกคาร์บูไรซ์ ชุบแข็ง จากนั้นอบคืนตัว ซึ่งจะทำให้พื้นผิวมีความแข็ง ทนต่อการสึกหรอ ในขณะที่แกนกลางยังคงมีความอ่อนนุ่มและเหนียว

การกำหนดความลึกความแข็งผิวชุบแข็ง (CHD) อธิบายไว้ในมาตรฐาน ISO 2639

การชุบแข็งผิวใช้กับเหล็กที่ไม่สามารถชุบแข็งได้ การคาร์บูไรซ์ด้วยตัวกลางคาร์บูไรซ์ (เช่น ก๊าซ หรือการบรรจุในเม็ดคาร์บอน) ที่อุณหภูมิ 850-950 °C จะเพิ่มปริมาณอะตอมคาร์บอนที่ชั้นผิว

อะตอมเหล่านี้จะแพร่กระจายจากชั้นผิวที่อุดมไปด้วยคาร์บอนเข้าสู่แกนกลาง ผลลัพธ์คือโปรไฟล์คาร์บอนที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัดจากพื้นผิวไปยังแกนกลาง จากนั้นชิ้นงานจะถูกชุบแข็ง

สิ่งนี้จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและการแปลงโครงสร้างตามปริมาณคาร์บอนในชั้นผิว หลังจากชุบแข็ง ชิ้นงานจะถูกอบคืนตัวเพื่อเพิ่มความเหนียวและลดความเค้นภายใน

การกำหนดความลึกความแข็งผิวชุบแข็ง

• รอยกดวัดความแข็งจะถูกทำขึ้นที่ระยะห่างที่กำหนดไว้อย่างแม่นยำ ดูภาพประกอบ วิธีการทดสอบที่ใช้ได้คือ Vickers หรือ Knoop โดยใช้แรงทดสอบระหว่าง 0.98 - 9.8 N

• ความลึกความแข็งผิวชุบแข็ง (CHD) ได้มาจากการพล็อตเส้นโค้งแสดงความแข็งตามระยะห่างจากขอบพื้นผิวของชิ้นงานทดสอบ (ระยะห่างจากขอบ) โดยการวัดระยะห่างจากขอบจนถึงค่าความแข็งขีดจำกัดที่ 550 HV หรือค่าความแข็ง Knoop ที่สอดคล้องกัน