การแตกหักจากการล้าเนื่องจากการกัดกร่อน

การแตกหักของชิ้นส่วนโลหะที่เกิดจากการทำงานร่วมกันของความเค้นแบบวัฏจักรและตัวกลางที่กัดกร่อน เรียกว่า การแตกหักจากการล้าเนื่องจากการกัดกร่อน

เมื่อเทียบกับการแตกหักจากการล้าทั่วไป (เกิดจากความเค้นแบบวัฏจักรเท่านั้น) สภาพแวดล้อมที่กัดกร่อนจะทำให้วัสดุอ่อนแอลงผ่านปฏิกิริยาเคมีหรือเคมีไฟฟ้า ส่งเสริมการเริ่มต้นและการแพร่กระจายของรอยแตก

1. ลักษณะของการล้าเนื่องจากการกัดกร่อน

ก. ผลกระทบแบบเสริมฤทธิ์: การทำงานร่วมกันระหว่างตัวกลางที่กัดกร่อน (เช่น น้ำทะเลหรือสภาพแวดล้อมที่เป็นกรด) และความเค้นเชิงกล จะลดขีดจำกัดการล้าของวัสดุ การแตกหักอาจเกิดขึ้นแม้ว่าความเค้นจะต่ำกว่าขีดจำกัดการล้าปกติก็ตาม

ข. การเริ่มต้นของรอยแตก: การกัดกร่อนทำให้เกิดตำหนิบนพื้นผิว (เช่น การเกิดรูพรุน หรือการกัดกร่อนตามขอบเกรน) ซึ่งกลายเป็นจุดเริ่มต้นของรอยแตกที่ความเค้นจะเข้มข้นขึ้น

ค. การแพร่กระจายของรอยแตก: ตัวกลางที่กัดกร่อนจะแทรกซึมเข้าไปที่ปลายรอยแตก เร่งการแพร่กระจายผ่านกลไกต่างๆ เช่น การละลาย และการเปราะจากไฮโดรเจน พื้นผิวที่แตกหักอาจแสดงลักษณะที่เปราะ หรือผลิตภัณฑ์จากการกัดกร่อน

2. ลักษณะพื้นผิวที่แตกหัก

การสังเกตสัณฐานวิทยาของการแตกหักด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด (SEM) แสดงให้เห็นทั้งลักษณะการกัดกร่อน (เช่น รูพรุนและรอยแตกทุติยภูมิ) และลายการล้า